Zmiana w porównaniu z 31.12.2024: krowy mamki ▼ −67 / −1,3% (było 5 215), zwierzęta ogółem ▼ −123 / −1,1% (było 11 643).
Rasa hereford powstała w XVIII wieku w zachodniej Anglii, w hrabstwie Hereford, gdzie z miejscowego bydła wyhodowano szybko dojrzewające bydło mięsne, dobrze wykorzystujące trawę pastwiskową. Księgę hodowlaną otwarto w 1846 roku, a obecnie herefordy występują na wszystkich kontynentach. Oprócz odmiany rogatej szeroko rozpowszechniony jest również hereford bezrożny.
Rasa jest średniej wielkości, o ciemnoczerwonym umaszczeniu; głowa, dolna część szyi, spód brzucha, koniec ogona i dolne części nóg są białe. Herefordy są łagodne i łatwe w obsłudze, zazwyczaj łatwo się cielą, a krowy mamki są troskliwymi matkami, które długo pozostają w stadzie. Rasa dobrze znosi chłodny klimat i nadaje się do całorocznego utrzymania na zewnątrz oraz do ekstensywnego wypasu, także do utrzymania zbiorowisk półnaturalnych.
Mięso herefordów jest soczyste i ma dobre marmurkowanie. U młodych zwierząt tłuszcz odkłada się stosunkowo wcześnie, dlatego podczas opasu należy kontrolować intensywność żywienia i wiek uboju. W krzyżowaniu hereford przekazuje potomstwu spokojny temperament i dobre wykorzystanie paszy.
Pierwsze herefordy trafiły do Estonii w 1978 roku, kiedy z Białorusi i Maryjskiej Autonomicznej Republiki sprowadzono młode bydło do sowchozów Võru i Sõrve. Za początek współczesnej hodowli uważa się rok 1994, kiedy z Finlandii zakupiono pierwsze jałówki; buhaje hodowlane sprowadzano później z Finlandii, Szwecji, Danii i Węgier.
Fakty
- Pochodzenie: Anglia, Herefordshire
- Masa ciała: krowy 550–750 kg, buhaje 800–1100 kg
- Umaszczenie: ciemnoczerwone z białą głową i spodem brzucha; rogate lub bezrożne
- Zalety: łatwe wycielenia, spokojny temperament, odporność, dobre wykorzystanie pasz objętościowych
- W Estonii od: 1978 (współczesna hodowla od 1994)



